شمارهٔ ۴۳
جویای تبریزیچسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن ها
که ریزد سستی پرواز او رنگ تپیدن ها
به عزم چیدن گل تا خرامت گلشن آرا شد
بود از شوق دستت غنچه دلتنگ نچیدن ها
نمی زیبد تواضع از تو با این قامت رعنا
که زیبا نیست جیب سرو در چنگ خمیدن ها
چمن پیرا شود او با لب میگون اگر روزی
کند گل هم به رنگ غنچه آهنگ مکیدن ها
ز وحشت گشت با عنقا دلم هم آشیان جویا
بود بر تخت این دیوانه را ننگ رمیدن ها