شمارهٔ ۴۴

از چشم کم مبین به تن ناتوان ما

سنگین بود به سان گهر استخوان ما

جز خویش با که شکوه درد تو سر کنیم

پنهان چو غنچه در دل ما شد زبان ما

ای آسمان ز قامت خم گشته ام بترس

دست تو نیست در خور زور کمان ما

تا از وفور تنگدلی غنچه گشته ایم

بی بهره اند خلق ز فیض نهان ما

کردم ز بس بدل به شنیدن مقال را

جویا چو غنچه گوش شد آخر دهان ما