شمارهٔ ۱۰۶
جویای تبریزیبه عرش عزتم جا داده است اقبال خواری ها
نماند ضایع آخر فیض ضایع روزگاری ها
چو با تیغ تضرع رو به سویم کرد دانستم
که تابد پنجه خورشید را نیروی زاری ها
به نام خویشتن گیری برات لامکان سیری
نهی گر پای استغنا به دوش بردباری ها
من و در خاک و خون غلتیدن و بی طاقتی و غم
تو و مژگان خون آلود و شغل دشنه کاری ها