شمارهٔ ۴۲۳

چو شمع جلوه شب ها عارض جانانه می سوزد

نگه در دیده ام بی تاب چون پروانه می سوزد

سراپا محشر پروانه ام بی شمع رخساری

به تن هر قطره خونم بس که بی تابانه می سوزد

دمی بی شغل عشقت نیست دل در سینه می دانم

که این کودک ز آتش بازی آخر خانه می سوزد

شبی کز گرم خونی های مینا چهره افروزی

ز عکست می چو داغ لاله در پیمانه می سوزد

ز شمع جلوه اش بزم که روشن گشته است امشب

که بر بی تابی ام جویا دل پروانه می سوزد