شمارهٔ ۶۸۷

نه آسان زان سر کو عاشق بیدل برون آید

ز جوش گریه هیهات است پا از گل برون آید

مجسم گشته حسن معنی گلشن به آیینی

که بو از گل به رنگ لیلی از محمل برون آید

چنان در سینه ام بر روی هم بنشسته گرد غم

که اشک از چشم گریان مهره های گل برون آید

شبی کز یاد رخسارش کند دل مجلس آرایی

ز لب آهم چو دود شمع از محفل برون آید

نمی در سینه ام نگذاشت سوز غم مگر زین پس

ز چشمم در لباس اشک خون دل برون آید

همین دل مرد را در خاک و خون عجز غلتاند

برآید با دو عالم گر کسی با دل برون آید

ز فیض گریه بار غم شود چندان سبک جویا

که اشک از دیده گویی عقده های دل برون آید