شمارهٔ ۹۳۶

عذار لعل گون خوب است از خوبان به هم سودن

به انداز گزیدن ها لب و دندان به هم سودن

حریصم بس که بر نظاره شب های وصل او

دلم در چنگل باز است از مژگان به هم سودن

هلاک تندیی در عین صلحم از تو می آید

چو تار بخیه در پیوندها دندان به هم سودن

ز رشک رنگ لعلت غنچه شد گل عالمی دارد

به انداز مکیدن ها لب خندان به هم سودن

چو سنگ آسیا می ماند آخر اهل دولت را

کف افسوس از نومیدی دوران به هم سودن