شمارهٔ ۹۹۸

گلستان بی بر رویی به زندان می زند پهلو

گل از هر خنده بر چاک گریبان می زند پهلو

چه غم گر دامنم شد زرق خارستان این وادی

که جیب پاره ام چون گل به دامان می زند پهلو

گرفتار ترا اندیشه عریان تنی نبود

به گردن طوق عشقش بر گریبان می زند پهلو

به راه عاشقی پا بی خبر دل در خطر باشد

که هر خاری در این وادی به مژگان می زند پهلو

کند هموار ناز یار بی اندامی دل را

که پرچین چون شود ابرو به سوهان می زند پهلو

دهد کم را شکوه عشق جویا رتبه بیشی

که اینجا قطره بر دریای عمان می زند پهلو