شمارهٔ ۱۰۴۰
جویای تبریزیآه که امشب چه ها با دل ما کرده ای
بر در مستی زده باز چه ها کرده ای
دوخته بودم به صبر چاک دل خویش را
پیرهن طاقتم باز قبا کرده ای
هرچه دلت رو به اوست قبله آمال اوست
شیشه دل را چنین قبله نما کرده ای
پنبه ز آتش ندید سنگ به مینا نکرد
آنچه تو بی رحم با اهل وفا کرده ای
بر جگرم از نگه سونش الماس ریز
زخمی خود را اگر فکر دوا کرده ای
غم مخور از روز حشر پرتو جویا علی است
بندگی سرور هردو سرا کرده ای