شمارهٔ ۱۰۸۵

از پای فکنده است مرا محنت و غم های‏

برگیر ز خاک رهم ای دست کرم های‏

سرگرمی ام از آتش سوزان ته پاست

های آبله پای طلب ساغر جم های‏

غیر از تو ندانم به که گویم ز جفایت

از دست تو پیش که روم های ستم های‏

ازمنت احسان تو داغ است دل ما

دلسوزتری از تو ندیدم الم های‏

فریاد که از هر خم آن طره مشکین

در بند فرنگ است دلم های دلم های

سر از گره ابروی بیداد نپیچیم

جویا به همان قبضه شمشیر قسم های