شمارهٔ ۴ - ایضا له یمدح الصّدر العالم نورالدّین المنشی

نوری از روزن اقبال درافتاد مرا

که از و خانۀ دل شد طرب آباد مرا

ظلمت آباد دلم گشت چنان نورانی

کآفتاب فلکی خود بشد از یاد مرا

وین همه پرتوی از خاطره مخدوم منست

آنکه جز بر در او بخت مبیناد مرا

نوردین شاه هنرمندان کز نوک قلم

هر زمان عرض دهد لعبت نوشاد مرا

آنکه از یک اثر تربیت انعامش

چرخ گردن زبن دندان بنهاد مرا

خجلم از سرکلکش که ز دریای کرم

در ناسفته بسی سفته فرستاد مرا

تا که با خاک درش دیدۀ من انس گرفت

همه لعل و گهر از چشم بیفتاد مرا

ای که از غایت غمخوارگی اهل هنر

نزدآنست که بخشی تو دل شاد مرا

من ندانستم کز باد توان جان افزود