شمارهٔ ۶۸ - وله ایضاً فیه

سرورا همت تو برتر از آنست که عقل

گرد انکامۀ نه شعبده بازش بیند

هر کجا گفت قدر نیست ازین برتر جای

بارگاهی ز جلال تو فرازش بیند

نیست در کارگه نطق یکی جامه که عقل

نه ز القاب شریف تو طرازش بیند

هیچ سیار گذر کرد نیارد بر چرخ

که نه از خط رضای تو جوازش بیند

آفتاب ار نکند پیروی سایۀ تو

در تن خویش چو در سایه گدازش بیند

همره صیت معالی تو شد ماه مگر

که همیشه فلک اندرتک و تازش بیند

عدل تو سرزنش کلک کند ز آنکه همی

با عروس تق غیب برازش بیند

زحل ار بر فلک همت تو جای کند

زآن سپس چرخ بصددولت و نازش بیند

جود هر جاییت آن شیفته کارست که عقل

دایم آویخته در دامن آزش بیند

همچو افلاک کند دامن اطلس در خاک

هر که چو من ز سخای تو نوازش بیند