شمارهٔ ۱۱۷ - و قال ایضا یمدح الصّدر رکن الدّین
کمالالدین اسماعیلهرگز کسی نداد بدینسان نشان برف
گویی که لقمه ای ست زمین در دهان برف
مانند پنبه دانه که در پنبه تعبیه ست
اجرام کوه هاست نهان در میان برف
ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگار
از چه ز بیم تاختن ناگهان برف
گشتند ناامید همه جانور ز جان
با جان کوهسار چو پیوست جان برف
با ما سپیدکاری از حد همی برد
ابر سیاه کار که شد در ضمان برف
خان خرک شده ست همه خان و مان ما
بر یکدگر نشسته در او کاروان برف
چاه مقنع ست همه چاه خانه ها
انباشته به جوهر سیماب سان برف
گرکوه پشم برزده گردد به رستخیز
کوهی ز پشم برزده آنک مکان برف
زین سان که سر به سینه گردون نهاد باز
خورشید پای در ننهاد ز آستان برف
آتش به دست و پای فرو مرد و برحق ست
مرغ شرر چگونه پرد ز آشیان برف
از روی خاک سر بعنان السما کشید
آن خنگ بادپای گسسته عنان برف
در خانقاه باغ نه صادر نه واردست
تا پیر پنبه گشت حریف گران برف
از تیغ مهر و ناوک انجم خلاص یافت
این ابلق زمانه ز برگستوان برف
شد جویبار بالش نقره چو خفت باغ
در آب رفت بستر چون پرنیان برف
صابونی ست صحن زمین لب به لب ز بس
کآورد قند مصری بازارگان برف
باشد خلاف رسم خطیبان روزگار
زاغ سیه چو برفکند طیلسان برف
در بند کرد روی زمین را چو زال زر
بهمن به دست لشکر گیتی ستان برف
این قرص آفتاب بنان پاره کرد خرج
تا خیمه بر ولایت زد تورخان برف
سیلاب ظلم او در و دیوار می کند
خود رسم عدل نیست مگر در جهان برف
ناگه فروگرفت درو بام ها و پس
بگرفت ریش خانه خدا ایرمان برف
در خانه ها ز بس که فرود آمدست برف
نامد به حلق خانه فرو هیچ نان برف
از نان و جامه خلق غنی گشتی ار بدی
از آرد یا ز پنبه تن ناتوان برف
آن کو برهنه باشد و بی برگ چون درخت
کیمخت زود خشک کند در نهان برف
بی خنجر هلالی و بی تیغ آفتاب
نتوان به تیرماه کشیدن کمان برف
از بس که سر به خانه ی هرکس فرو برد
سرد و گران و بی مزه شد میهمان برف
گرچه سپید کرد همه خان و مان ما
یا رب سیاه باد همه خان و مان برف
وقتی چنین نشاط کسی را مسلم ست
کاسباب عیش دارد اندر زمان برف
هم نان و گوشت دارد و هم هیزم و شراب
هم مطربی که بر زندش داستان برف
معشوقه ای مرکب ز اضداد مختلف
باطن به سان آتش و ظاهر به سان برف
چشمش به روی یار بود گوش سوی چنگ
در طبع او شکوفه نماید گمان برف
از شادی اش نظر نبود سوی غمگنان
وز مستی اش خبر نبود از عیان برف
گلگونه ای بود به سپیداب برزده
هر جرعه ای که ریزد بر جرعه دان برف
تا رنگ روی یار نماید بدین قیاس
بعضی از آن باده و بعضی از آن برف
می می خورد به کام و زنخ می زند به جد
در گوش خود رها نکند سوزیان برف
آن را که پوشش و می و خرگاه و آتش است
وقت صبوح مژده دهد بر نشان برف
وانجا که ساز عیش بدین سان میسرست
می باش گو فلان و فلان در فلان برف
نه همچو من که هر نفسش باد زمهریر
پیغام های سرد دهد بر زبان برف
دست تهی به زیر زنخدان کند ستون
وندر هوا همی شمرد پود و تان برف
خانه تهی ز چیز و ملا از خورندگان
آبی بریق می خورد از ناودان برف
هر لحظه دست چرخ به خروارها نمک
بپراگند بدین دل ریش از امان برف
دلتنگ و بی نوا چو بطان بر کنار آب
خلقی نشسته ایم کران تا کران برف
گر قوتم بدی ز پی قرص آفتاب
بر بام چرخ رفتمی از نردبان برف
ای منعم زمانه که گر عقل بشکند
پر مغز و نعمت تو بود استخوان برف
پشت و پناه دست قضا رکن دین آنک
کز طبع نو بهار نماید خزان برف
از کیسۀ سخای تو دزدیده کرد ابر
سیمی که خرج می کند اکنون ز کان برف
اول ز خوان نعمت تو زله کرد و پس
آنگه بگسترید در آفاق خوان برف
تأثیر گفتۀ کرمت بر دهان خلق
چون تیغ آفتاب بود بر میان برف
لطف شمایل تو اگر بر جهان دمد
برگ سمن پراکنده از بادبان برف
سرمایه از وقار تو کرده است اکتساب
آن پیر پرمهابت آتش نشان برف
در عهد عدل تو چو کسی سیم دزد نیست
هندوی زاغ بهر چه شد پاسبان برف
هم سغبه ای ست از نظر دوربین تو
سودی که هست تعبیه اندر زیان برف
مالید برف شیبت خود بر زمین بسی
تا داد دست سیم کش تو امان برف
آب روان شود تن دشمن ز بیم تو
گر بر نهند سکه به سیم روان برف
ای آفتاب فضل چنین روز یاد کن
زان بینوا که هست کنون میزبان برف
خورشید جودت ار نکند پشت گرمیی
سرما کند شمار من از کشتگان برف
باران جودت ار نکند دست یاری ای
بیرون که آردم ز کف امتحان برف
چون برف در سخن ید بیضا نمودمی
بیم ملالت ار نبدی در بیان برف
کوته کنم که بس سبب پوستین بود
دم سردی بدین صفت اندر زمان برف
