شمارهٔ ۱۲۲ - و قال ایضآ یمدح الصّذر السّعید رکن الدّین صاعد

ای در محیط عشقت سر کشته نقطۀ دل

وی از جمال رویت خوش گشته مرکز گل

زلف تو بر بنا گوش ثعبان و دست موسی

خال تو بر نخدان هاروت و چاه بابل

دو رسته در دندان چون از رخت بتابد

گویی مگر ثریا در ماه کرد منزل

عقل از لطافت گل یک نکته کرد موهوم

رمزی از آن چو بنمود آمد دهانت حاصل

هر گه که قامت تو بخرامد از کرشمه

گویی که سرو آزاد از بادگشت مایل

ای مرده آب حیوان پیش لب و دهانت

وی مانده حیران زان شکل و آن شمایل

آن روی را بهر کس منمای الله الله

یا معجری بر افکن یا برقعی فروهل

گر وعدۀ وصالتبودست موسم گل