شمارهٔ ۱۴۴ - و قال ایضاً

فلک قدرا من آن دیدم زجودت

که عشر آن زبحر و کان نبینم

چو بینم روی تو یادم نیاید

اگر هرگز خور رخشان نبینم

چون من در آرزوی خدمت تست

فلک را هرزه سرگردان نبینم

ز اخلاق کریمت هر چه گویم

برون از بحشش و احسان نبینم

چرا باید که از انعام عامت

نصیب خویش جز حرمان نبینم

نخواهد بود روزی در زمانه

که من صد گونه غم بر جان نبینم

از آن الطاف معهود تو امروز

چرا باید که صد چندان نبینم

غمی زاید مرا از چرخ هر روز

که پایانش بصد دستان نبینم

تویی درمان من زین درد دلها

چه درمانست چون درمان نبینم

نباشد یک زمان کز دشمن و دوست

خجالت های بی پایان نبینم

فراوانند چون من بندگانت

ولیکن کارکس زین سان نبینم