شمارهٔ ۱۶۶ - ایضا له یمدح الملک السّعیدنصرة الدّین محمّدبن الحسین الخرمیل

زهی برفلک سوده پر کلاه

سزاوار دیهیم وزیبای گاه

ملک نصرة الدینپناه ملوک

که خورشیدملکی وظل اله

نوشته کفت نام دریا برآب

فکنده دلت نام بیژن بچاه

شودچون قبا سینۀ خصم چاک

چوتوبرنهادی زآهن کلاه

ز زخم سرنیزۀ تو هنوز

نشانی بماندست برروی ماه

کمندگلوگیر تو صبح را

ببندد همی برنفس راه آه

دهد لطف تو آرزو رانوید

کند سهم تو مغز فکرت تباه

کجا نور برسایه پیشی کند

بروعدلت ار زانکه گیرد گواه

بفرمان توتیغ جز کلک را

نبرید هرگز سربی گناه

زندخنده در روی خواهندگان