شمارهٔ ۱۶۹ - و قال ایضآ یمدح الصّدر السّعید رکن الّدین صاعد

زهی ز سنبل تر کرده لاله را پرده

بر آسمان زده عکس رخت سرا پرده

نه مرد عشق تو بودم من این قدر دانم

ولی بدیده فرو می هلد قضا پرده

زمانه بس که دریست پردۀ عشاق

تو نیز خیره مدر بر من از جفا پرده

از آرزوی لقای تو مردم چشمم

همی بدرد بر خویش هفت لا پرده

یکی ز چهره بر انداز پده تا خورشید

فرو گذارد بر چهره از حیا پرده

مرا چو مردم چشمی ز پرده بیرون آی

که نیست مردمک چشم را سزا پرده

تو افتاب بلندی و من چو سایه نژند

همی کندمان از یکدگر جدا پرده

به آفتاب پرستی اگرچه دایم هست