شمارهٔ ۱۷۰ - وقال ایضاً فی الموعظة

ایا بگام هوس راه عمر پیموده

هنوز سیر نگشتی ز کار بیهوده

روا بود که توعمری بسربری که درآن

نه تو زخودنه کسی ازتوگرددآسوده

میاز دست بخوان جهان که عقل براو

ندیدجزدل بریان واشک پالوده

کسی توقع بخشایش ازتوچون دارد

بعمرخوش توبرخویشتن نبخشوده

گره برابرو و کیسه نهاده یی وآنگاه

زبان ودست بدشنام و جور بگشوده

روان آدم می نازد از چو تو خلفی

که حورعین بفروشی بشاة موقوده

زعرش تابثری ازپی تودربیگار

توجزکفایت خودرادرآن بنستوده

دل شکسته پسندندناقدان بصیر

درست قلب نخواهندروی اندوده

اگرخودآتشی ای میرهم فرو میری