۹ شعر از خاقانی شروانی
دلا از جان چه برخیزد یکی جویای جانان شو بلای عشق را گر دوست داری دشمن جان شو خرد را از سر غیرت قفای خاک پاشان زن هوا را از بن دندان حریف آب دندان شو تو را هم کفر و هم ایمان حجاب اس
خوش خوش به روی ساقیان دیدند خندان صبح را گویی به عود سوخته شستند دندان صبح را یا نخل بندی کرد شب زان خوشه پروین رطب کان صنعت نغز ای عجب کرده است خندان صبح را گردون ز مشک و زعفران س
الطرب ای خاصگان خاصه به هنگام صبح کاینک بوی بهشت می دمد از کام صبح باغ شما روی دوست صحن فلک روی باغ صبح شما جام می حلقه مه جام صبح رنگ خم عیسی است باده گلرنگ جام اشک تر مریم است ژا
برقع زرنگار بندد صبح نقش رخسار یار بندد صبح از جنیبت فرو گشاید ساخت آینه بر عذار بندد صبح دم گرگ است یا دم آهو که همه مشک بار بندد صبح بدرد جیب آسمان و بر او گوی زر آشکار بندد صبح
دوستی کو تا به جان دربستمی پیش او جان را میان دربستمی کاش در عالم دو یک دل دیدمی تا دل از عالم بدان دربستمی کو سواری بر سر میدان درد تا به فتراکش عنان دربستمی آفتابم بایدی با چشم د
این جان ز دام گلخن تن درگذشتنی است وین دل به بام گلشن جان برگذشتنی است ای پیر عاشقان که در این چنبری گرو چون طفل غازیانت ز چنبر گذشتنی است صبح خرد دمید در این خواب گاه غول بختی فرو
ای روز رفتگان جگر شب فرو درید آن آفتاب از آن جگر شب برآورید شب چیست خاک خاک نگر آفتاب خوار خاکی که آفتاب خورد خون او خورید ای رفته آفتاب شما در کسوف خاک چون تخته محاسب از آن خاک بر
کارم از دست پایمرد گذشت آهم از چرخ لاجورد گذشت همه عالم شب است خاصه مراک روزم از آفتاب زرد گذشت روز روشن ندیده ام ماناک همه عمرم به چشم درد گذشت زین دو تا مهره سپید و سیاه که بر ای
بر سر شه ره عجزیم کمر بربندیم رخت همت ز رصدگاه خطر بربندیم لاشه تن که به مسمار غم افتاد رواست رخش جان را به دلش نعل سفر بربندیم بار محنت به دو بختی شب و روز کشیم بختیان را جرس از آ
