شمارهٔ ۲۲ - فی الشکایة من بعضی الارذال

ای سکه ات قراضه اقبال را عیار

بی طلعت دراهم افضال ناسره

طاوس سدره قهقه شوق می زند

بر درگه رفیع تو چون کبک بردره

داری روا که خبث کند در قفای من

هر ناکسی گدای قفا خواره مسخره