شمارهٔ ۶۹
خواجوی کرمانیبا لعل لب تو آب حیوان آبیست
وز دفتر حسنت مه تابان بابیست
زلف سیهت بخواب می دیدم دوش
تا خود چه شود که بس پریشان خوابیست
با لعل لب تو آب حیوان آبیست
وز دفتر حسنت مه تابان بابیست
زلف سیهت بخواب می دیدم دوش
تا خود چه شود که بس پریشان خوابیست