شمارهٔ ۲۱۷
خواجوی کرمانیای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
زر شد رخم و نیست ترا بر زر چشم
هر چند جهان ز اشک ما دریا شد
شک نیست که دریات نیاید در چشم
ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
زر شد رخم و نیست ترا بر زر چشم
هر چند جهان ز اشک ما دریا شد
شک نیست که دریات نیاید در چشم