شمارهٔ ۲۶۸
خواجوی کرمانیدیشب ای باد صبا گویی که جایی بوده ای
پای بند چنین زلف دلگشایی بوده ای
آشنای انرا ز بوی خویش مست افکنده ای
چون چمن پیرای باغ آشنایی بوده ای
دسته بند سنبل سروی سرایی گشته ای
خاکروب ساحت بستان سرایی بوده ای
لاجرم پایت نمی آید ز شادی بر زمین
چون ندیم مجلس شادی فزایی بوده ای
نیک بیرون برده ای راه از شکنج زلف او
چون شبی تا روز در تاریک جایی بوده ای
تا چه مرغی کآشیان جایی همایون جسته ای
گوییا در سایه پر همایی بوده ای
از غم یعقوب حالی هیچ یاد آورده ای
چون همه شب همدم یوسف لقایی بوده ای
هیچ بویی برده ای کو در وفا و عهد کیست
تا عبیرآمیز بزم بی وفایی بوده ای
از دل گمگشته خواجو نشانی باز ده
چون غبار افشان زلف دلربایی بوده ای