مرثیه ای در سوگ عبدالکریم برزنجی

پی گلگشت در فصل بهاری

گذشتم بر کنار مرغزاری

نگه کردم که مرغ گلستانی

نوا سنج است در مرثیه خوانی

تذرو از مد آهش سرو بر سر

به دل بیم فراقش کشته یکسر

کشیده قمری از اندوه جانکاه

زبان در انما اشکوا الی الله

نهاده سر به زانو بید مجنون

سخنگو سوسن اندر هجو گردون

گل سوری گریبان چاک کرده

پریشان سبزه رو در خاک کرده

گرفته آه خاک از یاد مهتاب

کند فریاد و کف بر سر زند آب

چنان گشته است نرگس مست و محزون

تو گویی گاو چشمش داده افیون

بنفشه دال گشته از تظلم

زبان لاله لال است از تکلم