رباعی شمارهٔ ۱۴۲
خیام نیشابوریقانع به یک استخوان چو کرکس بودن
به زآنکه طفیل خوان ناکس بودن
با نان جوین خویش حقا که به است
کآلوده و پالوده هر خس بودن
قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
به زآنکه طفیل خوان ناکس بودن
با نان جوین خویش حقا که به است
کآلوده و پالوده هر خس بودن