شمارهٔ ۸

خطت چون از سواد شب رقم زد صفحه مه را

بر او دیدم به مشک تر نوشته بارک الله را

چو ببریدی سر زلفین را امید می دارم

که نزدیک است هنگام سحر شب های کوته را

مپرس از اهل صورت ماجرای عاشقی ای دل

کز این معنی وقوفی نیست جز دل های آگه را

اگرچه خویش را نرگس زاهل دید می دارد

چو نیکو بنگری او هم به کوری می رود ره را

خیالی دوش از آن معنی ز تسبیح تو دم می زد

که تعلیم سخن می کرد مرغان سحرگه را