شمارهٔ ۱۵۲

ترک چشمت بی سپاه حسن خنجر می زند

تا هنوز از جانب رویت چه سر بر می زند

دل که محبوس است بی روی تو در زندان غم

می گشاید چون خیال عارضت در می زند

ساغر می می زند بر شیشه تزویر سنگ

آفرین بر دست استادی که ساغر می زند

گر سبوی باده از شرم گنه با درد نیست

از چه هرجا می نشیند دست بر سر می زند

گوهر اشک خیالی گه گه از عین نیاز

گر زند آبی به روی زرد ما زر می زند