شمارهٔ ۱۵۹

چو عطار صبا در چین زلفت مشک می بیزد

چرا پیوسته از سودا به مویی درمی آویزد

دل من این چنین کز عشق سودایش پریشان است

عجب کز فتنه آن زلف بی پرهیز پرهیزد

مرا از ماجرای اشک خویش این نکته شد روش

که هر کاو از نظر افتاد دیگر برنمی خیزد

از آن پیوسته چشم دل فریبش آشنا روی است

که در عین ستمکاری به مردم درمی آویزد

به یاری بست با زلفت خیالی عهد و می ترسم

که ناگه چشم شوخت در میانه فتنه انگیزد