شمارهٔ ۱۶۰

چون نه شادی و نه محنت به کسی می ماند

به غمش هم نفسم تا نفسی می ماند

هوس خاتم دولت مکن ای دل کآن نیز

می رود زود ز دست و هوسی می ماند

با وجود لبش از قند حلاوت مطلب

چه بود لذت آن کز مگسی می ماند

دل من شیفته سلسله مویی عجب است

که نه کس با وی و نه او به کسی می ماند

خوش از آن است خیالی به جهان بعد حیات

کاین متاعی ست که با دوست بسی می ماند