شمارهٔ ۱۷۸

دل جفای خطت از دور قمر می داند

فتنه چشم تو را عین نظر می داند

آنچه دوش از ستم زلف تو بر من بگذشت

گر تو آگاه نیی باد سحر می داند

گرد کویت چو صبا بی سروپا می گردد

هرکه در راه غمت پای ز سر می داند

گفتمش رو که تو چیز دگری حور نیی

گر بگویم ملکی چیز دگر می داند

هنر محتسب این است که هردم جایی

می کند عیب من مست و هنر می داند

غیر از این شیوه خیالی که به یاد رخ توست

به خیال دهنت هیچ اگر می داند