شمارهٔ ۱۸۳

روی تو طعنه بر گل سیراب می زند

لعل تو خنده بر شکر ناب می زند

سنبل شکسته خاطر از آن است در چمن

کز رشک سبزه خط تو تاب می زند

خوش وقت نرگس تو که در عین سرخوشی

پیوسته در میانه گل خواب می زند

در آرزوی خیل خیال تو هر شبی

باران اشک خانه چشم آب می زند

روی از درش متاب خیالی به هیچ باب

چون مرد عشق لاف از این باب می زند