شمارهٔ ۱۹۵

ز بس کز گریه چشم من به خون ناب می سازد

مرا در پیش مردم دم به دم بی آب می سازد

مگر دارد کمینی بر دل بیدار من چشمت

که هر ساعت به نازی خویش را در خواب می سازد

سبب رنج و غمت شد راحت و عیش مرا بنگر

که چون بی خانمانی را خدا اسباب می سازد

صبا چون با سر زلف تو دست آویز می گردد

ز غم جمعی پریشان حال را در تاب می سازد

خیالی را که می سوزد از آن لب وعده بوسی

که بیمار تب هجر تو را عناب می سازد