شمارهٔ ۱۹۷

طالب درد عشق تو فکر دوا نمی کند

ورنه به جان بی دلان عشق چه ها نمی کند

هرچه در آن رضای تو نیست اگرچه طاعت است

جان به هوس نمی خرد دل به رضا نمی کند

وه که به جان دیگری غمزه شوخ تو ستم

می کند و رعایت خاطر ما نمی کند

گفتم اگر وفا کنی صرف تو باد عمر من

گفت برو که با کسی عمر وفا نمی کند

دوش سگ در توام گفت در عنایتی

باز کنم به روی تو گفت چرا نمی کند

هر نفس از زبان تو خواری خود به گوش خود

می شنود خیالی و غیر دعا نمی کند