شمارهٔ ۲۵۰

هرشبی زلفش مرا در بند سودا می کشد

لیک آن بدعهد را خاطر دگر جا می کشد

ما ز گریه غرق آب دیده گشتیم و هنوز

همچو سرو آن شوخ هردم دامن از ما می کشد

دردمندان را ز رنج دل کشیدن چاره نیست

تا به انگیز بلا آن سرو بالا می کشد

من همان ساعت که فکر زلف او کردم به خویش

گفتم این اندیشه روزی سر به سودا می کشد

با خیال سرو قدش چون خیالی هر نفس

بی دلان را گوشه خاطر به صحرا می کشد