شمارهٔ ۳ - در مدح خواجه عصمت بخارایی که استاد خیالی بوده

در این سراچه فانی که منزل خطر است

به عیش کوش که دوران عمر در گذر است

بر آر پیش ز مستی سر از شراب غرور

چرا که حاصل کار خمار دردسر است

اگر چه جرعه جام جهان فرح بخش است

منوش و نیک حذر کن که نیش بر اثر است

کسی که نیست به بوی شراب شوق مدام

ز خویش بی خبر از کار خویش بی خبر است

ز سالکان طریقت در این رباط کهن

که چار رکن و نه ایوان و شش ره و دو در است

به چشم سر ز بد و نیک هر که را دیدم

مقیم ناشده در سر عزیمت سفر است

به باغ دهر سبب بیوفایی عمر است

که لاله غرقه خون است و مرغ نوحه گر است

اگرچه هیچ ندارم به غیر گوهر اشک