شمارهٔ ۳۳
کوهیدوش در میکده گلبانگ علالا می رفت
سخن از لعل لب ساقی جان ها می رفت
به هوای لب جان بخش برد مهر نقاب
کز تن هر دو جهان روح روان ها می رفت
باده می خورد ز لعل لب خود شام و سحر
مست از خلوت جان جانب صحرا می رفت
دیدم آن سرو روان را که به صد چالاکی
همچو خورشید فلک روشن و یکتا می رفت
هیچکس رفتن جان را چو ندیده است عیان
از همه خلق جهان نعره و غوغا می رفت
آن چه شب بود که چون ماه شب چارده باز
در دل شب بر ما آمد و بی ما می رفت
اشک کوهی ز پی رفتن آن سرو روان
همچو سیلاب ز کهسار به دریا می رفت