شمارهٔ ۹۰

عقل کل در کنه ادراک تو ره گم می کند

گر به سویت رهنمایی های مردم می کند

تا نبخشد حق به لطف خود کسی را چاره نیست

گرچه بر امت رسول او ترحم می کند

اول آمرزید آدم را و آنگه آفرید

رحمتش عام است بر مردم تقدم می کند

می نماید روی چون گل باز در صحن چمن

بلبل روحم به وصل گل ترنم می کند

لطف او بر ظالمان رحمی نکرد از وصل خویش

می دهد تصدیع خود هر کو تظلم می کند

تا ننوشم دانه آدم فریب از قول دیو

سینه را زین غم دلم صد چاک گندم می کند

بر براق دلم نشینم کو به هنگام عروج

چار عنصر نه فلک در زیر یک سم می کند

کوزه گردیدیم شخصی را که از چرخ او مدام

کاسه می سازد سر و از جسم ها خم می کند

هر که را یکسان نماید قهر و لطف ذالمنن

همچو کوهی در بلای حق تنعم می کند