شمارهٔ ۷

به دست خویش چهل صبح بامداد الست

ندید تخم گلی تا نکشت در گل ما

چه ماه بود که از آسمان فرود آمد

نشست خوش متمکن به برج منزل ما

ملک که بود که افتاد در چه بابل

چه سحرهاست در این قعر چاه بابل ما

چه موج ها که پیاپی همی رسد هر دم

ز جوش و جنبش دریای او به ساحل ما

هزار نقش به یک لحظه می پذیرد دل

ببین چه نقش پذیر است قلب قابل ما

به هر گره که وی از زلف خویش بگشاید

از او گشاده شود صد مشکل ما

اگر ز حضرت ما آرزوی مقبولی ست

بیا ز هندوی او شو که هست مقبل ما

چو مغربی نظر از عین کاینات بدوز

اگر کمال طلب می کنی ز کامل ما