شمارهٔ ۷۰

ز قدت سرو بستان آفریدند

ز رویت ماه تابان آفریدند

ز حسن روی تو تابی عیان شد

از آن خورشید رخشان آفریدند

ترا سلطانی کونین دادن

پس آن گه تخت سلطان آفریدند

از آن سرچشمه نوش حیاتت

بگیتی آب حیوان آفریدند

ز چشم فتنه جوی دلفریبت

هزاران چشم فتان آفریدند

لب و دندان او را تا بدیدند

در و یاقوت و مرجان آفریدند

ز خط عارض و نور جبینش

بت و شمع و شبستان آفریدند

نبد مردی و میدانی جهانرا

که او را مرد میدان آفریدند

که تا از زلف او زنار بندند

بسی کس را پریشان آفریدند

چو عکس و زلف رخسارش نمودند

بگیتی کفر و ایمان آفریدند

برای سجده بردن پیش رویت

جهانی را مسلمان آفریدند