شمارهٔ ۱۶۶

چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی

بسان ذره شدم در فروغ و تاب تجلی

رهیدم از شب دیجور نفس و ظلمت تن

ز عکس پرتو انوار آفتاب تجلی

تنی چو طور و دلی چون کلیم می باید

که آورد به میقات دوست تاب تجلی

از این حدیث چه کشته است حادث از حدسان

طهارتی نتوان یافت جز به آب تجلی

چو شد خراب تجلی دلم طهارت یافت

خوشا عمارت آن دل که شد خراب تجلی

نقاب ما و من از پیش دیده ام برخاست

چو رخ نمود مرا یار از نقاب تجلی

دلا به مجلس رندان پاک باز درآ

ز دست ساقی باقی بخور شراب تجلی

شراب ناب تجلی رهاندت از خود

دلا مباش دمی بی شراب ناب تجلی

ز مغربی نتوان یافت هیچ نام و نشان

از آن زمان که نهان گشته در قباب تجلی