رباعیات

شمارهٔ ۱

بت گفت به بت پرست کای عابد ما دانی ز چه روی گشته ای ساجد ما بر ما به جمال خود تجلی کرده است آن کس که ز تست ناظر و شاهد ما

شمارهٔ ۱۰

من مست و خراب و می پرست آمده ام مدهوش ز باده الست آمده ام تا ظن نبری که باز گردم هشیار هم مست روم از آنکه مست آمده ام

شمارهٔ ۱۱

تا من زعدم سوی وجود آمده ام از بهر تشهد به شهود آمده ام تا من ز قیام در قعود آمده ام در پیش رخ تو در سجود آمده ام

شمارهٔ ۱۲

در روی پری رخان چو در می نگرم جز روی تو می نیاید اندر نظرم هر لحظه ز هر پریرخی حسن رخت بردیده کند جلوه به وجه دگرم

شمارهٔ ۱۳