شمارهٔ ۲

دیده پر خون شد به دل دیگر نمی دانم چه شد

آب این سرچشمه را از سر نمی دانم چه شد

گرذش چشمی به یک پیمانه هوشم برد و رفت

تا به دور افتاد آن ساغر نمی دانم چه شد

گفتمش تا دیدمت عقل و دل و دین باختم

گفت دیگر گفتمش دیگر نمی دانم چه شد

در محبت محضر عاشق دل پرداغ اوست

من از آن داغم که آن محضر نمی دانم چه شد

اضطراب روز محشر را شبی دیدم به خواب

چون که با درد غمت محشر نمی دانم چه شد

تیغ اسکندر سراسر ملک دنیا را گرفت

ملک آن ملک است اسکندر نمی دانم چه شد

خیمه درویش را در سایه طوبی زدند

چتر شاهنشاهی سنجر نمی دانم چه شد

دین پاکان تا قیامت مستقیم و روشن است

منکر اعجاز پیغمبر نمی دانم چه شد

پیش از این مجذوب آهت داشت تاثیر دگر

تیغ آن تیغ است آن جوهر نمی دانم چه شد