شمارهٔ ۴

عاشقی را بنا نباید کرد

یا حذر از بلا نباید کرد

مدعای تو گر فراغت توست

ادعای وفا نباید کرد

شکر شکر را نکرده نهار

خون دل ناشتا نباید کرد

آن که پا بر سر طمع زده است

سر ز پایش جدا نباید کرد

آزمایش نکرده مردم را

آشنایی بنا نباید کرد

با گروهی که آشنا گیرند

خویش را آشنا نباید کرد

نیک را نیک دان و بد را بد

تا بگویم چه ها نباید کرد

با نکوکار دم نباید زد

شرم از بی حیا نباید کرد

یک زبان و دو دل نباید بود

شکوه ها از دعا نباید کرد

آه دل خستگان بلای خداست

این بلا را رجا نباید کرد

دیدن روی خوب عیش دل است

عیش خود را قضا نباید کرد

دوست را تا ز خود برنجانی

غیر را آشنا نباید کرد

شکوه از ما تو می کنی مجذوب

سر این حرف وا نباید کرد