شمارهٔ ۱۳

مژده ای دل که یار می آید

غم مخور غم گسار می آید

دیده بگشا که کرد موکب شاه

خوش تر از نوبهار می آید

مسند دل ز غیر خالی کن

کآن شه کامکار می آید

صبح دولت که گرد راه دل است

آن هم از یک کنار می آید

می و معشوق و مطرب و ساقی

غم مخور هر چهار می آید

گریه گفتم بکن که عقده گشاست

ناله گفتم به کار می آید

هر که را گریه رو دهد بی شک

نخل عمرش به بار می آید

جان من با جفای خار بساز

که گلت بر کنار می آید

چشم من خویش را معاف ندار

گریه کن کز تو کار می آید

روزگارت اگر به ناله گذشت

غم مخور روزگار می آید

جان خود را فدای جانان کن

دیگر از جان چه کار می آید

می کنندش قبول چون مجذوب

هر که امیدوار می آید