شمارهٔ ۳۰

خوبان اگر به حسن و صباحت فرشته اند

ما را هم از وفا و محبت سرشته اند

مستان که می کشند به سر کاسه کاسه خون

دل را چو داغ لاله در آتش برشته اند

در آستان میکده افتاده آسمان

چون شیشه ای تهی که به یک گوشه هشته اند

آورده اند گر همه سررشته ای به دست

مستان به جست و جوی سر اصل رشته اند

فرمان بران گوشه ابروش چون کمان

نام و نشان خویش به یک گوشه هشته اند

سنجر کجاست تا بنمایم به پادشاه

آن جامه را که پیرزنی چند رشته اند

خوشحال گریه کن که در این کهنه کشتزار

تخمی که کشته اند به امید کشته اند

آنان که مرده را به سخن زنده می کنند

نام تو را در اول دفتر نوشته اند

در کار خلق پرده دری کفر شرع ماست

هستیم تا که سبز شود آن چه کشته اند

داریم صاحبی که سگان جناب او

در صورت آدمی و به سیرت فرشته اند

دور از در تو جبهه مجذوب کی شود

نتوان سترد آن چه از اول نوشته اند