شمارهٔ ۴۱

آن زمان بهره ز نقل و می و جامت باشد

که لب ساقی خوش لهجه به کامت باشد

خواستی عاقبت کار تو محمود شود

فکر معشوق بکن گر چه غلامت باشد

چون دهی دل ز کف آهو روشی پیدا کن

که گریزان ز برت گرددو رامت باشد

در رهت مسجد و می خانه بسی ساخته اند

تا از این هر دو سرا میل کدامت باشد

ره به می خانه پاکان چو برد چشم و دلت

گر به پاکی نخوری باده حرامت باشد

به ادب گر سوی می خانه و مسجد گذری

چشم من حاصل کونین به کامت باشد

تا به عزت به همان جای خودت جای دهند

مکن آهنگ همان جا که مقامت باشد

کی توانند که انگشت به حرف تو نهند

گر کمال تو مطابق به کلامت باشد

ای که اقبال تو را بدرقه شد نیست خبر

تا ابد سکه توفیق به نامت باشد

خاک صحرای نجف باش تو هم چون مجذوب

تا همان سجده مقبول تمامت باشد