شمارهٔ ۴۵

وقت آن است که در بزم جمت یاد کنند

تا به یک جرعه دلت را ز غم آزاد کنند

می فروشان که به یک جرعه خرابت کردند

وقت آن شد که به یک ساغرت آباد کنند

شوخ چشمان که دلت را به نگاهی بردند

می توانند که بازت به همان شاد کنند

ناز خوبان همه لطف است مکن جورش نام

کی دلت را بربایند چو بیداد کنند

که در این سلسله دل باخت که دل ها نربود

زان نمودند تو را صید که صیاد کنند

چون گل از ناله دل سوختگان خوش دارد

عندلیبان همه خوب است که فریاد کنند

راستی پیشه کن و شیوه ثابت قدمی

تا چو سرو از غم بی برگیت آزاد کنند

عشق دریاست خسان را به نظر کی آرد

چون حباب از سر خود را همه پرباد کنند

تا به روی که گشایند در فیروزی

خرم آنان که ز جان خدمت استاد کنند

گر چه مجذوب دلت را به نگاهی بردند

دل قوی دار که بازت به همان شاد کنند