شمارهٔ ۸۳

ساقیا آن آب گلناری بیار

غم مخور برخیز تا داری بیار

آن بلای ننگ و نام و زهد را

از برای رند بازاری بیار

گریه را می بر سر کار آورد

سوختم از ننگ بی کاری بیار

تا به کی دل از ریا باشد کثیف

یک سبو زآن آتش جاری بیار

چشم من هر چند می خواب آورد

کرده ام پر مشق بیداری بیار

باده هر چند آفت هوش است و عقل

ما نمی خواهیم هش یاری بیار

خمره دل در عقابین غم است

مژده ای زآن پیر فرخاری بیار

غم ز خاطر با می لعلی ببر

یا خبر زاین سقف زنگاری بیار

آب رو خواهی طمع را سر ببر

ور نه تاب خفت و خاری بیار

تا توانی پشت خصم خویش را

بر زمین سختش به همواری بیار

از طبیب عشق اگر پرسی نشان

هست و در کار است بیماری بیار

تا توانی بر درش مجذوب وار

اشک و آه و ناله و زاری بیار