شمارهٔ ۸۶

عشق دریایی ست من چون موج در وی بی قرار

موج را در بی قراری ها نباشد اختیار

من نمی گویم که دادند اختیار کل تو را

یا نه پنداری که هستی هم چو دست رعشه دار

اختیار جزیی داری که گویی هست و نیست

هم چو آن ماهی که خود آید فرود از آبشار

از راه انصاف آن صوفی به صاحب باغ گفت

اختیار است اختیار است اختیار است اختیار

عقل خود را از گداز عشق جوهر دار کن

کآتش از آهن تواند ساخت تیغ آب دار

عقل پرتدبیر را هر چند اسباب است جمع

عشق سامان سوز را هر چند بی کاری ست کار

تندباد عشق پیش از شعله ادراک عقل

می تواند عالمی را سوختن با یک شرار

چون گذارت بر لب و دریا فتد از راه دل

با توکل دل به دریا کرده خاطر جمع دار

دست و پایی در کنار بحر تا هستی بزن

دل به دریا چون کنی سرده شنا را بر کنار

گر چه از طرز غزل گفتن به دور افتاده ام

می توانم باز آمد چون که دارم اختیار

سایه دارم پیش تو ای آفتاب سایه دار

تا تو بالا می کشی من چون نگاهم سایه وار

ماه را هرگز ندیدم سرو قد و لاله رنگ

یا که خورشیدی بگیرد بر سر سردی قرار

هر کجا هستم خیالت سر گلزار من است

زلف سنبل چشم نرگس چهره گل عارض بهار

گریه ام را در حضورت آب و رنگ دیگر است

با گل خورشید رنگین تر نماید لاله زار

از کف مجذوب ما دل ساده رویان می برند

از کف من خط عنبرفام و حسن سکه وار