شمارهٔ ۸۸

حسن خوبان را حیا باید نگه بان ای پسر

از حیا سرخ است دایم روی خوبان ای پسر

با جمال عالم آرا دورگردی خوش نماست

آفتاب از دور می گردد درخشان ای پسر

صیقل آیینه آیینه رویان آب روست

این چراغ از آب می گردد فروزان ای پسر

تا توانی رم کن از هر کس به جز مجذوب خویش

رام مجنون باش چون وحشی غزالان ای پسر

جز به خط سبز خود کام لب می گون بده

تا به کام خضر باشد آب حیوان ای پسر

آن که می گویند آن باید بتان را آن حیاست

نیست آن خندان شدن با این و با آن ای پسر

با هوسناکان دل صاف و نگاه پاک نیست

با تو گفتم بارها پیدا و پنهان ای پسر

خنده پنهان گل در انجمن ها گفته شد

از زبان خلق جستن نیست آسان ای پسر

آن دل نازک ندارد تاب آه دردناک

بیش از این مجذوب را از خود مرنجان ای پسر