شمارهٔ ۹۸
مجذوب تبریزیمژده وصلم صبا آورد و گریانم هنوز
نیش بر دل می زند اندوه هجرانم هنوز
صبح وصلم رخ نمود و نور عالم را گرفت
می کند خون در دل خورشید تابانم هنوز
پای تا سر پیکرم چون شمع در آتش گداخت
برندارد سوز دل دست از گریبانم هنوز
چون کنارم پر ز خون دیده شد دریاکنار
می رود سیل آب خون از چشم گریانم هنوز
سال ها صحرای دل را با جنون پیموده ام
چون فلک در ابتدای این بیابانم هنوز
بارها از خصم بی تمکین تحمل کرده ام
سخت مشکل می نماید کار آسانم هنوز
چون غمت گنجی در این ویرانه پیدا کرده ام
منعم بی درد پندارد پریشانم هنوز
بی ریا یک عمر در می خانه خدمت کرده ام
زاهد بی دین نمی داند مسلمانم هنوز
هم چو شمعم آتش دل بر زبان افتاده است
پرده می پوشد جنون بر راز پنهانم هنوز
بزم دل ها را پر از گل های رنگین کرده ام
غنچه نشکفته پر دارد گلستانم هنوز
با قناعت روزگاران پادشاهی کرده ام
کام رانی های دیگر هست درشانم هنوز
آن چه من از التفات این کریمان دیده ام
گر دو عالم را به من بخشند خواهانم هنوز
علم اگر گویم به جهل خویش پیدا کرده ام
لاف دانش می زنم البته نادانم هنوز
آیت الکرسی زبانم را کلید فتح ساخت
نیست مجذوب آگه از توفیق یزدانم هنوز